دو ماه گذشت

 امشب  دلم خیلی گرفته بود . شاید یه دلیلش ماه رمضان باشه ُ برای مایی که تمام ماه رمضان مهمانی رفتن و مهمان آمدنمون تمامی نداشت خیلی سخته که بیشتر بیشتر شب هارو دو نفری افطار کنیم ُ البته  همین که هر دو با هم به اینجا آمدیم خیلی از مشکلاتمون کم کرده لا اقل تنهای تنها نیستیم و غم دوری از همدیگر را هم نداریم  ولی یاد پدر و مادر و برادر و خواهر ُمادر بزرگ و پدر بزرگ ُ  اقوام ُ دوستان ُ آشنایان که می افتم می گم : ای دل غافل چه کسانی رو پیشت نداری.

یه نگاهی به عکس های یادگاری و دفتر چه خاطراتم انداختم:

 

در راه عشق مرحله قرب و بعد نیست          می بینمت عیان و دعا می فرستمت

ای غایب از نظر که شدی همنشین دل        می گویمت دعا و ثنا می فرستمت

                                                * * * * * * *

آن یار کزو خانه ما جای پری بود                        سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود

دل کفت فرو کش کنم این شهر به بویش            بیچاره ندانست ک یارش سفری بود

                                               * * * * * * *

یاد بعضی نفرات روشنم می دارد ُ قوتم می بخشد و چراغ کهن سرد سرایم 

                                                                          گرم می آید از نفس عالی دمشان

یاد بعضی نفرات رزق روحم شده است

                                            وقت هر دلتنگی

                                                            سویشان دارم دست

                                               * * ** * * * *

خدای اطلسی ها با تو باشد          پناه بی کسی ها با تو باشد 

تمام لحظه های خوب یک عمر        به جز دلواپسی ها با تو باشد

                                              * *  * * * * *

هنگامی که از دوست خود جدا می شوی ُ غمگین مشو ُ

                               زیرا آن چیزی که تو در او از هر چیزی دوست تر می داری ُ

          بسا که در غیبت او  روشن تر باشد ُ

                                  چنانکه کوهنورد از میان دشت ُ کوه را روشن تر می بیند .

                                           * * * * * * * *

زندگی چون گل سرخی است ُ

                  پر از خار و پر از برگ لطیف

                                یادمان باشد اگر گل چیدیم

            عطر و خار و گل و برگ ُ همه همسایه دیوار به دیوار همند.

                                             * * * * * * * *

زندگی همچو گلی است 

            زنبور زمان می خوردش

                               آنچه می ماند 

                                             عسل خاطره است

                                           * * * * * * * * *

آنچه که هستی  ُ هدیه خداوند به توست    

             و  آنچه که می شوی هدیه تو به خداوند             پس  بی نظیر باش

                                         * * * * * * * * *

موطن آدمی در هیچ نقطه جغرافیایی زمین خاکی نیست

                 موطن آدمی تنها در قلب کسانی است که دوستش دارند .

                                        * * * ** * * * *

روز های با هم بودن را چگونه از یاد ببریم و روزهای بی هم بودن را چگونه  باور کنیم ؟

                                        * * * * * * * *

گرچه چشمان تو جز در پی زیبایی نیست                 دل بکن آینه این قدر تماشایی نیست

حاصل خیره در آینه شدن ها آیا ؟                             دو برابر شدن غصه تنهایی نیست ؟؟؟

   و....

اینها جملات قشنگی هستند که دوستان در دفتر خاطراتم نوشتند و  من با خواندن اونها همیشه یه یاد همشون هستم . به یاد همه همه.  زود زود زود بر می گردم.

یه سوال خنده دار ولی قابل توجه (یه چیزی تو مایه های همون پشه ها روزا کجا استاد میشن ؟)  چند وقتیه که ذهنه منو مشغول کرده: چرا کف دست و پای سیاه پوستان سفیده؟ البته شاید دوستانی که ایرانن ندیده باشن.

 جنبه علمی قضیه است که باعث ایجاد سوال شده .کسانی که از رنگدانه های پوست چیزی شنیدن حتما می دونن که علت تفاوت رنگ پوست آدم ها مربوط به روشن یا تیره بودن رنگدانه های پوستیه .من اول فکر کردم که شاید اون سیاه پو ستی که من دیدم سیاه نیست بلکه خیلی خیلی برنزه است ولی بعد از دیدن تعداد بیشتری سیاه پوست نتیجه گرفتم که در همه همینطوره. ُ

جواب : ؟؟؟؟

سعی می کنم اگه بتونم یه عکس بگیرم و بگذارم که از نزدیک ببینید.

دریاچه میشیگان(شهریور ۸۶ )

شهريار ( فروردين ٨٦ )

رودخانه زاينده رود (چادگان ‏شهريور ٨٥ )

درياچه ميشيگان - ميلواكي (شهريور ٨٦ )

كوچه باغ هاي شهريار ( فروردين ٨٦ )

 

هی . . . هی . . . !!!

کجا بودم ؟

کجا رفتم ؟

چه خبرهاست در  این سو !

چه سخن هاست در این جا !

چه سفرهاست در این راه !

اما...

اما چگونه می توان رفت ؟

شنیدن خبر مرگ کسانی که می شناسیمشون همیشه غیر قابل باوره .و شنیدن خبر درگذشت دردناک آقای میثم ولایی و همسرش در سانحه هوایی تایلند بسیار ناراحت کننده و غیر قابل تصور بود.باشد که روحشان  قرین رحمت الهی قرار گیرد.

نقش پایی مانده بود از من ُ به ساحل ُ چند جا

ناگهان ُ شد محو ُ

           با فریاد موجی سینه سا!

آن که یک دم ُ بر وجود من ُ گواهی داده بود ُ

از سر انکار ُ می پرسید : کو ؟ کی ؟

                                           کجا ؟ کی؟

ساعتی بر موج و بر آن جای پا حیران شدم

از زبان بی زبانانان می شنیدم نکته ها:

این جهان : دریا ُ

             زمان : چون موج ُ

                               ما : مانند نقش ُ

لحظه ای مهمان این هستی ده هستی ربا !!!

یا سبک پرواز تر از نقش ُ مانند حباب ُ

بر تلاطم های این دریای بی پایان رها

لحظه ای هستیم سرگرم تماشا ناگهان ُ

یک قدم آن سوی تر ُ پیوسته با باد هوا !!!

باز می گفتم : نه ! این سان داوری بی شک خطاست .

فرق بسیار است بین نقش ما ُ با نقش پا .

فرق بسیار است بین جان انسان و حباب

هر دو بر بادند ُ اما کارشان از هم جدا :

مردمانی جان خود را بر جهان افزوده اند

آفتاب جانشان در تار و پود جان ما !

مردمانی رنگ عالم را دگرگون کرده اند

هر یکی در کار خود نقش آفرین همچون خدا !!!

هر که بر لوح جهان نقشی نیفزاید ز خویش

ُ بی گمان چون نقش پا محو است در موج فنا

نقش هستی ساز باید نقش بر جا ماندنی

تا چو جان خود جهان هم جاودان دارد تو را !!!

 

این هم شد فیلم؟ با هزار ذوق و شوق فیلم های ماه رمضان رو دانلود کردم. آخه اگه میخوان مردم رو یاد مرگ و مصیبت بندازند نیاز به فیلم ساختن نیستُ مردم ما خود به خود عزا دارند.اصلا این ماه رمضان برای این نیست که ۴ تا فیلم مسخره به قول خودشون معنا گرا با کارشناس مذهبی بسازند تا روحیه مردم رو از این خراب تر کنند.آخه فیلمی که از لحظه اول تا لحظه آخر آدم رو مضطرب می کنه چه نتیجه مثبتی می تونه داشته باشه ؟ اگر هم داره می خوام صد سال نداشته باشه.مثلا این طور فیلم برداری کردن چه حسنی داره؟ اون هم دم افطار.    

 دم افطار گفتیم یاد ایران باشیم و حال و هوای اونجا رو داشته باشیم که البته به حد اعلا به این حال و هوا دست پیدا کردیم.آخه مردم ما چه گناهی کردن که باید همیشه  افسردگی و نا راحتی و عزاداری باهاشون باشه.الان که این پست را نوشتم ۳ قسمت مجموعه اغما را یک جا دیدم و حالم حسابی گرفته است ُ شاید چون ۲ ماهی از این جو دور بودم اینقدر اثر نا خوشایند روم گذاشته.

مثل اینکه این آمریکایی ها قصد ندارند دست از سر ما بردارند.باز در اقدامی نا جوانمردانه کاریکاتور کشیدند اون هم چه کاریکاتورموهنی.تصویری خلاف واقع ارائه دادند.اون هم در محیط مقدس دانشگاه .حالا خوبه سوسکمون نکردندو منو با روسری کشیدن.نگفتن فرشته ها که روسری سرشون نمی کنن.شما می گید با اینها چه کنیم؟حاضرید یه تومار پرکنیم و اعتراض خودمون رو به جهانیان اعلام کنیم و مشت محکمی بر دهن ابرقدرت های شرق و غرب بزنیم؟  ما که دستمون از همه جا کوتاهه ُشما به جای ما در تظاهراتی اعتراض آمیز ُصدای مارو به جهانیان برسونید.باشد تا جهان خواران بدانند که ما ساکت نمی مانیم.

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم        موجیم که آسودگی ما عدم ماست

  شما ببینید و قضاوت کنید :

 

 ماه مبارک رمضان  هم شروع شد.هر کس که دلش برامون تنگ شده ُ یا جای مارو توی این ماه خالی می بینه ُسر افطار به یاد ما باشه. خوش به حالتون   ُتوی این ماه شاید غیر از مکه و مدینه هیچ جای دنیا مثل ایران نباشه .   

 

امشب من و همسرم  در نقش گالیله بودیم.حدود ۴۵ دقیقه دنبال ماه گشتیم ولی دریغ از یک هلال نا قابل.اگر آسمان را ۳۶۰ درجه در نظر بگیریم ُحدود ۲۷۰ درجه را از کنار دریاچه راحت می تونستیم ببینیم ولی مساله این بود که نمی دونستیم ماه از کدوم طرف در میاد(من یک بار در کودکی ماه را که از طرف شمال در آمده بود دیدم و با بستگان عید فطر را جشن گرفتیم).در هر صورت بنا بر فتوای مسلمونای اینجا پنج شنبه را روزه می گیریم.اگر کسی از سمت طلوع ماه در آسمون خبر داره به ما بگه تا ماه شوال رو پیدا کنیم .

پ. ن : ظاهرا شیعیان در همه جای دنیا بلاتکلیف ترین روزه داران هستن.بر اساس اعلام مسلمانان امروز اول ماه رمضان بوده ولی مرکز اسلامی شیعیان در شیکاگو به علت رویت نشدن ماه فعلا مثل ایران یوم الشک اعلام کرده.آدم این چیزارو که میبینه دیگه احساس غربت نمی کنهُ انگار توی خود خود ایران هستیم.

از اونجایی که من به عرب های سوسمارخور ارادت خاصی دارم ُ اینجا هر کسی منو می بینه میگه سلام علیکم ُ آخه یکی نیست به اینا بفهمونه که هر کسی که روسری سرش میکنه که عرب نیست.فقط یکی از نشانه های مسلمان بودنه.فرق روسری عربی رو هم با ایرانی نمی فهمند.یکی از همسایه های محترم سیاه پوست هر بار که من و آقای احسان خان رو می بینه میگه :سلام علیکم و وقتی باهاش خداحافظی می کنیم میگه بسم اللهاحتمالا منظورش همون صدق الله العلی العظیم  بوده ولی بد یادش دادن.خلاصه ما هم اینجا ماجرا ها داریم.تا دلتون بخواد اینجا فلسطینی هست .رستوران دارند ُ گوشت حلال و نون مخصوص می فروشن عروسی میگیرنُ افطاری میدن دانشجو هم که فراوون دارن و خوش خوش هستند. اونوقت ملت ما و حکومت ما تو ایران به جای اینکه کار کنند و به فکر خود ایران باشنُ نشستن غصه این فلسطینی هارو می خورن .

بر اساس بررسی های انجام شده  ُ روز ۱۳ سپتامبر اولین روز ماه مبارک رمضان در آمریکای شمالی است و روز ۱۳ اکتبر هم عید فطر خواهد بود. مسلمانان آمریکای شمالی هر سال در سایت خودشون شروع و خاتمه ماه رمضان را اعلام می کنند.

Islamic Society Of North America

 البته یه سایت مربوط به یک رصد خانه هم هست که همیشه شروع هر ماه قمری را هم اعلام می کنه که  در این مورد هنوز نظری نداده و بین ۱۲ و ۱۳ سپتامبر برای ماه رمضان و  ۱۱ و ۱۲ و ۱۳ اکتبر برای اول ماه شوال شک داره .خدا به دادمون برسه ُ تو ایران اختلاف علما بر سر ۲ روز بود اینجا بر سر ۳ روزه .

فقط خدا کنه  ۱۳ اکتبر نباشه که ما سفر خوبی رو از دست ندیم.

از یک ماه پیش توی تلویزیون هی تبلیغ می کردن panther fest ,panther fest.قرار بود در محل فستیوال تابستانه شهر میلواکی ُبرای دانشجو های جدید الورود فستیوالی برگزار شود(قابل توجه بر و بچ دانشگاهی ُاین همون جشن جدیدالورود های خودمون تو ایرانه که با سخنرانی رییس دانشگاه شروع و با سخنرانی معاون رییس دانشکده خاتمه پیدا می کرد).توی union دانشگاه(همون پاتوق خودمون تو دانشگاه هاي ايران)ميزي مخصوص ثبت نام گذاشته بودند.بليط شركت در فستيوال براي اعضاي هيات علمي دانشگاه و فارغ التحصيلان وخانواده هاشون رايگان‏ ُ برای دانشجویان هم رایگان ُبرای دانشجوهای دانشگاه های دیگه ۱۵ $ ‏ و براي سايرين ٢٥$ .ما هم كه نمي دونستيم برنامشون چيه حاضر نشديم ٢٥ دلار (٢٤٠٠٠ تومان )براي بليط بديم ‏ُو از دوست خوب مالزیاییمون که نمی خواست بیاد بلیطشو گرفتیم. روز موعود فرا رسید ُاز دانشگاه شاتل رایگان برای رفت و آمد دانشجویان به فستیوال گذاشته بودندُ شروع برنامه از ساعت ۵ بود تا ۱۲ شب.ما حدود ساعت هفت به محل فستیوال تابستانه و مارکوس آمفی تاتر رسیدیمُ بیرون از آمفی تاتر که خبر جالب و عجیب غریبی نبودُ فقط یه چراغ چشمک زن به هر کسی که می آمد می دادند.وارد آمفی تاتر شدیم. با برآورد من حدود ۱۵و ۱۶ هزار نفری جا داشت.و حدود ۴ . ۵ هزار نفر هم در آمفی تاتر بودند.همه چراغ هارو به خودشون زده بودند و منظره قشنگی بود. در ابتدای برنامه یه آقایی  خیلی با هیجان به خوشامد گویی پرداخت و خبر از حضور ۲۹ هزار دانشجوی مشغول به تحصیل در این دانشگاه رو داد و گفت که UWM بزرگترين دانشگاه در اين ايالت است.و اما بعد....         

   به قول يه دوست ايراني اين آمريكايي ها خيلي ديوونه ان حالا تازه اين اولشه‏‏ُ مونده تا با گوشت و پوستتون درك كنيد.دو خواننده  به اسم ‏Talib Kweli و A.O.R شروع به اجراي برنامشون كردند.چه سر و صداي زيادي‏ُ ملت هم که داشتن خودشونو واسه اینا می کشتن ُبه علایق مسخره اینا کلی خندیدم . البته قطعا اون ها هم اگه از علایق من آگاه باشن بهشون می خندند ُ چون ما و اونا خیلی خیلی با هم فرق داریم.خلاصه ما بیشتر از ۱۰ دقیقه نتونستیم سر و صدا رو تحمل کنیم و آمدیم بیرون و گفتیم با این فستیوال مسخرشون باز هم به اون جشن جدیدالورودهای خودمون.                              

 در محل فستیوال تابستانه ُ Indian fest هم برگزار می شد ُ ما هم از فرصت استفاده کردیم و برای دیدن سرخپوست ها به آنجا رفتیم.حیف ُ دوربین نداشتیم که عکس بگیریم . لباس های رنگارنگ و پردار سرخپوستیُ آهنگ های سرخپوستی و رقص های سرخپوستی ارزش دیدن را داشتند.ظاهرا میلواکی از شهرهای سرخپوستی هم به حساب میاد ُ البته قابل توجه دوستان ُ اینجا سرخپوست ها هم مثل آدم های عادی  زندگی می کنند و خبری از قبیله و این حرفا هم نیست.(قابل توجه خارجی های محترم ُ  در ایران هم مردم با شتر این ور اون ور نمی رن و همه جای ایران کویری و خشک نیست و همه هم مثل بعضی ها نیستند).

 

امروز داشتم مثنوی می خوندم که نا خود آگاه رفتم به حدود شش سال پیش که چند جلسه ای کلاس شرح مثنوی دکتر ناصر مهدوی را رفتم.یادش بخیر.

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق    

 تا بگویم شرح درد اشتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش         

 باز جوید روزگار وصل خویش

من به هر جمعیتی نالان شدم        

جفت بدحالان و خوش حالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من            

از درون من نجست اسرار من

*************

دید از زاریش کو زار دل است      

تن خوش است و او گرفتار دل است

عاشقی پیداست از زاری دل      

 نیست بیماری چو بیماری دل

علت عاشق ز علت ها جداست      

 عشق اسطرلاب اسرار خداست

عاشقی گر زین سر و گر زان سر است       

عاقبت ما را بدان سر رهبر است

هر چه گویم عشق را شرح و بیان           

تا به عشق آیم خجل باشم از آن

گر چه تفسیر زبان روشنگر است      

لیک عشق بی زبان روشن تر است

چون قلم اندر نوشتن می شتافت    

چون به عشق آمد  قلم بر خود شکافت

عقل در شرحش چو خر در گل بخفت    

شرح عشق و عاشقی هم عشق گفت

آفتاب آمد دلیل آفتاب                

گر دلیلت باید از وی رو متاب

نتایج کارشناسی ارشد وزارت بهداشت هم آمد و بعضی از دوستان پذیرفته شدن که به همشون تبریک می گم.  دوست خوبم فیروزه بایرامی که خواب دیده بودم رتبه اش ۹ شده  هم دانشگاه علوم پزشکی ایران قبول شدُ  امیدوارم دوستان خوبم که تلاش کردند و نتیجه مورد نظر رو بدست نیاوردند نا امید نشن و به تلاششون ادامه بدن.شاید خدا چیز دیگری براشون در نظر داره.

این پست را برای دوست های خوب دانشگاهیم گذاشتم.در این وبلاگ می تونید مطالب جالبی در زمینه مقایسه بهداشت و درمان و بیمه در ایران و آمریکا بخونید.

 

---

پ.ن : نیمه شعبان رو به همه دوستان تبریک می گم.یاد دوران دبیرستان و مدرسه ام افتادم که برای این روز سنگ تمام می گذاشتند.

یادش به خیر دوچرخه خوبی بود.

اون دزد آمریکایی جهان خوار به دوچرخمون هم رحم نکرد.

حالا کی میگه آمریکا خوبهُ من توی این ۲۳ سالی که ایران بودم دزد بهم نزده بودُحالا توی این یک ماه و اندی ُدوچرخه ای رو که با هزار زحمت از وال مارت که در ۵ مایلی خانه بود خریدیم و تا خانه رو باهاش اومدیم این آمریکایی ها دزدیدن.یادش بخیر چه خریدا باهاش رفتیم.

البته تجربه به پلیس زنگ زدن هم جالب بود.با شماره ۹۱۱ تماس گرفتیم و خبر یک دزدی رو بهشون دادیم.در عرض حدودا ۲۰ دقیقه پلیس آمد دم در خانه.پاسپورت هامون را چک و محل وقوع جرم که در پارکینگ خانه بود را بررسی کرد . آقا /خانم دزده(اینجا خانم ها پا به پای آقایون در پول در آوردن کار می کنند)سیم دوربین مدار بسته را هم قیچی فرموده بود ُ با وجود قفل بودن دوچرخه ها به هم اون هارو دزدیده بود. ظاهرا دوچرخه همسایه ها رو هم دزدیده.آقا پلیسه پرسید که دوچرختون بیمه  بود؟ما هم گفتیم خب معلومه که نه.تمام مشخصات دوچرخه را پرسید و یه شماره پیگیری داد تا دنبال کار رو از اون طریق از اداره پلیس بگیریم.

راستی زیر پدال دوچرخه ها شماره سریال اون ها رو می زنه. (این هم یک تجربه)

امروز ظهر جشن شکوفه های احسان بود.از ساعت ۱۲.۳۰ تا ۴ بعد از ظهر.حدود ۶۰ دانشجوی graduateكه بيشتر آنها چيني و هندي بودند در مراسم حضور داشتند.مسئولين international office نكات لازم و ضروري كه دانشجوهاي خارجي لازمه  بدونند را present كردند.در آخر هم همه مطالب رو به صورت صحيح و غلط از دانشجو ها پرسيدند و بازخورد هاي لازم رو از ارائه مطالب دريافت كردند كه شيوه قشنگي است كه در ايران شنيده بودم ولي نديده بودم.يه چيز مهمي كه در جلسات دانشگاه در ايران جزئي مهم از جلسه بود امروز به خوبي انجام شد و اون هم پذيرايي بود.ناهار پيتزاي سبزيجات (٥ نوع حدودا)بود و سالاد ميوه و شيريني هم در كنارش.(اين هم براي بعضي دوستان نوشتم كه جاشون رو خالي كردم ).در آخر هم قرعه كشي كردند و به چند دانشجو تي شرت آرم دانشگاه رو هديه دادند كه احسان هم اسمش در آمد.

بعد از ظهر هم خانه يكي از دوستان آمريكايي مهماني بود كه دانشجوهاي جديد هم آمده بودند.اين خانواده مسيحي هستند و در دوران جواني در روسيه زندگي مي كردند و چون در اونجاخيلي حس تنهاي مي كردند تصميم گرفتند كه تا مي تونن با دانشجوهاي خارجي ارتباط داشته باشن و نگذارند كه حس غربت بكنند.البته دوستان  ايراني مي گن هدفشون از اين كار تبليغ مسيحيت هست و در اين كار هم موفق بودند.جالب اينه كه دانشجوهاي ايراني كه جديد آمدند تا گرفتن خانه چند روزي را هم با دوستان اين خانواده زندگي مي كنند.عكس زير هم از خانه اين خانواده مسيحي گرفته شده است.