سكانس ١:
ساعت ١١ شبه ،توي بزرگراه در حركتيم،هيچ حرفي رد و بدل نميشه ،من به آرامي مشغول گريستن هستم  طوري كه كسي متوجه نشه.
ماشين پشت سري با بوق زدن هاي متوالي سعي در روحيه دادن به من را دارد.به خيال خودشان من را به سمت خانه جديدم بدرقه مي كنند.

سكانس ٢:
خانه پدر همسر عزيزم،گوسفندي قرباني مي شود،عكس هاي يادگاري گرفته مي شود و لحظه سخت خداحافظي با پدر بزرگ و مادربزرگش فرا مي رسد.هنوز هم نگاه خداحافظي پدربزرگش در ذهنم جاري ست و رفتنش باورنكردني.

سكانس ٣:
فرودگاه مهرآباد.ترمينال شماره ١."مسافرين محترم پرواز تركيش به مقصد استانبول لطفا براي تحويل بار و دريافت كارت پرواز به گيت فلان مراجعه فرماييد".

سكانس ٤:
چند نفر دوربين به دست اشك هاي ريخته رو ثبت مي كنن.از اولويت كمتر ،خداحافظي شروع ميشه.حضور اشك هاي من در تمام سكانس ها مستدام است.اما احسان همچنان مردي است كه اشك نمي ريزد.
ديدن اشك هاي عزيزانم كه به ندرت اشكي از آنها ديده بودم دلم را لرزاند.

سكانس ٥:
خداحافظي ما از روي پله هاي برقي وسط سالن با تكان دادن دست و غليان شديد احساسات تكميل  مي شود.

سكانس ٦:
در سالن ،منتظر پرواز هستيم و من مشغول خواندن نامه خداحافظي پدرم و ديگران متعجب از اين همه دلتنگي من.

سكانس ٧:لحظه جداشدن چرخ هاي هواپيما از زمين وطن را به اميد روز بازگشت در ذهنم ثبت مي كنم.

سكانس ٨:

 Ladies and Gentlemen،We are arriving to O Hare airport about 10 minutes. Please keep your seat belt fastened. The local time is 1:30 PM and the temperature is 75F.captain X and his assistants wish you enjoy your time

چند روز قبل با دوستان ايرانيمون در ميلواكي و يك خانواده آمريكايي به سه ساعتي شمال شهر رفتيم.اگر در نقشه امريكا دقت كنيد ايالت ويسكانسين مثل دستكش يك انگشتي دست چب هست.اينجايي كه ما رفتيم هم نقش همون تك انگشت دستكش بود.يعني جايي كه قسمتي از خشكي وارد درياچه ميشيگان شده بود،به اين منطقه دور كانتي(Door county)گفته ميشه.يكي از دوستان آمريكايي به اسم ركسانا ويلاي خودش رو در اختيارمون گذاشته بود.علت اينكه اسم اين خانم يه اسم ايراني است بر مي گرده به زمان تحصيل مادرشون كه يه هم كلاسي ايراني به اسم ركسانا داشته و مادره به دليل علاقه به دوستش اسم دخترش رو مي گذاره ركسانا.
جمعا ١٤ نفر بوديم و يك شب هم اونجا مونديم.جاي بسيار زيبا و توريستي اي هست،دوستاني كه اين ورا زندگي مي كنند اگه يه سر به اونجا بزنن ضرر نمي كنن.فكر مي كنم بهترين فصلش بهار و پاييز باشه.ولي هواي تابستونش حرف نداره.اين هم چند عكس :
اريكFبچه دوست امريكاييمون:

چند هفته پيش بعد از فروكش كردن توفان و گردبادي كه براتون نوشتم در حال دوچرخه سواري بوديم كه به صحنه جالبي برخورديم.
اونهايي كه ٤ ،٥ سالي از من بزرگ ترند حتما كارتون رامكال رو با جزيياتش به ياد دارن و هم سن و سال هاي من هم قطعا يه چيزهايي يادشونه.مثلا خود رامكال كه يه راكن بود و صاحبش استرلينگ و...،چيزي كه من يادم نبود شهر ميلواكي توي اين كارتون بود كه ظاهرا خواهر استرلينگ اينجا زندگي مي كرده.(اگه چيزي از اين كارتون يادتونه كامنت بگذاريد و تكميلش كنيد).
در هر صورت در راه بوديم كه ييهو يه راكن و چند تا بچش رو ديديم كه روي ديوار بودن و تلاش مي كردن كه برن توي لونشون.فكر مي كنم نوه نتيجه هاي رامكال بودن،عين سيبي كه از وسط نصف شده باشه.براي ما خيلي جالب بود كه چنين حيواناتي رو بيرون از باغ وحش و توي خود شهر ببينيم.اين هم چند تا عكس و فيلم:

از ‍ پنجشنبه گذشته فستیوال موسیقی میلواکی (بزرگترین فستیوال موسیقی دنیا)شروع به کار کرد.به مناسبت افتتاح این فستیوال حدود نیم ساعت آتش بازی کردندو قراره برای اختتامیه که شب چهارم جولای (روز استقلال آمریکا از انگلیس)میشه آتش بازی به یک ساعت افزایش ‍ پیدا کنه.
این هم فیلمی از آتش بازی افتتاحیه.اختتامیش رو در شهر نیستم که براتون فیلم بگیرم .

چند روز ‍ پیش با چند تا از دوستان برای چیدن توت فرنگی به خارج شهر رفتیم.حدود ۱۰  پ‍وند چیدیم و فکر کنم به همین اندازه هم خوردیم.
توت فرنگی هاش خیلی خوش مزه و شیرین بود.بارون هم اومده بود و قشنگ برای خوردن آمادشون کرده بود.نکته اینه که هر چقدر بخوری مجانیه ولی هر چقدر بخوای ببری از مزرعه به مزرعه قیمتش فرق می کنه.بعضی مواقع از مغازه گرون تر هم میشه ولی مردم بیشتر به عنوان تفریح به این موضوع نگاه می کنند و معمولا استقبال خوبی هم میشه.
من و احسان به یاد سال قبل افتادیم که تا وقتی ایران بودیم کارمون شده بود میوه چیدن.تفاوتش این بود که من فقط می چیدم و خیلی کم می خوردم چون بیشتر آلو و گوجه سبز بود که من دوست نداشتم.
این هم چند تا عکس:

پ ن: امسال یعنی توی این ۶ ماه ایالت ما ۲۶ تا تورنیدو داشته که هر سال به طور متوسط نرمالش  ۲۱ بوده . امسال هنوز تابستان و ‍ پاییزش هم نیومده و در راهه  ُ خدا به خیر بگذرونه.

فردا روز كنكور رياضيه و آخرين عضو خانواده ما هم بلاخره نوبتش رسيد.من در مورد كنكور و شدت رقابت در كشورمون كه براي اين خارجي ها توضيح مي دم يه جورايي هنگ مي كنند.خودم هم كه يه مقدار روش تمركز مي كنم و با اينجا مقايسه مي كنم در شرف هنگ كردن قرار مي گيرم.البته اينجا آموزش عالي رايگان در مقطع ليسانس وجود نداره و هر كسي كه بخواد وارد دانشگاه بشه بايد حداقل سالي ١٠٠٠٠ دلار در دانشگاه دولتي و ٣٠٠٠٠دلار در دانشگاه خصوصي هزينه بكنه.معمولا مسئول پرداخت اين هزينه هم خود دانشجو ها هستن و پدر و مادر ها حتي اگر مايه دار هم به حساب بيان حمايت زيادي نمي كنند.دانشجو ها براي كسب درآمد هر كاري هم ممكنه بكنندو اين موضوع هيچ ارتباطي به شغل پدر و مادرشون و چيزي كه در ايران ما به عنوان شان و شئون خانوادگي مطرح مي كنيم نداره.مطمئنا اگر قرار بود اينجا هم دانشگاه هاي دولتيشون رايگان باشه قطعا رقابتي برابر و يا حتي بيشتر از ايران به وجود مي اومد.
فقط چيزي كه در ايران خيلي آزار دهنده است عدم انگيزه دانشجوهاست.و اون به عدم اطمينان از آينده مرتبط است.
در هر صورت اميدوارم برادرم هم به اون چيزي كه دوست داره برسه و روز به روز انگيزه پيشرفتش بيشتر بشه.

 دوست احسان و همسرش چند روزي رو از اربانا-شمپين اومدن پيش ما.جاي همه خالي يه تور دور شهر با ماشين و دوچرخه هامون براشون ترتيب داديم.هوا هم كه قربونش برم پاك آبروي ما رو برد.هر نيم ساعت يه بار خدا ،اين شلنگ آب رو باز مي كرد رو سرمون.ما هم همش به اين نكته آب و هواي اينجا اشاره مي كرديم كه اگر اين آب و هوا رو دوست نداريد"Just wait a minute"خدا رو شكر اين يكي هميشه صادقه.
مهمون از شهرستان هم تجربه خوبي بود(دو نقطه دي).شهرشون،شهر دانشجويي و بسيار كم جمعيته در ٢ ساعتي جنوب شيكاگوست.در مقابل اينجا يه جورايي همون شهرستان به حساب مياد.البته همين دانشگاه حدود ٢٠٠ دانشجوي ايراني داره و تفريح دانشجو ها بيشتر  شاپينگ و شيكاگو رفتنه.