از خونه ما ناامیدیها سفر کرده گویا دعاهای من خسته اثر کرده

من لحظه ها را می شمارم تا رسد فردا,

آن لحظه خوب در آغوشت کشیدن ها.

بعد از جدایی ها,آن بی قراری ها ,فردا تو می آیی ,فردا تو می آیی.

از جمعه برف شروع شد ولی باز تقریبا آب شدندو هوایی که توی هفته گذشت همه رو غافلگیر کرده بود جاش رو به روزهای قشنگ برفی داد دوباره.
نزدیک دریاچه جایی هست که برف ها رو کوبیدند و یه چند تا از این سگ های اسکیمو ها رو با طناب به هم و به یه سورتمه متصل کردند و ملت می تونن برن و سوار بشن و لذت ببرن.
برای من که همیشه این سگ ها و سورتمه ها رو توی فیلم ها دید بودم خیلی هیجان انگیز بود.به نسبت وزن ادم هایی که سوار می شدند سرعت دویدن سگ ها متفاوت بود.برای ادم های خیلی سنگین وزن در واقع فقط بیچاره ها می تونستن راه برن.
یه مدتی بساطشون رو جمع کرده بودن ولی فکر کنم دوبار راه بندازند.

 برای شنبه

برای یک شنبه

برای سه شنبه

برای ۱۵ روز دیگه

از اين به بعد تصميم دارم كه  ديگه عكس و فيلم توي وبلاگ نگذارم.

علتش هم معلومه :

١)تعداد كامنت ها و همچنين بازديد از فيلم نشون ميده كه  اين چيز ها طرفدار نداره.چون در هر صورت آرشيو عكس و فيلم رو جايي غير از اينجا براي خودم دارم و براي ثبتشون نيازي به اينجا نيست و گذاشتنشون در اينجا فقط براي اين بود كه فكر مي كردم ممكنه براي كسي جالب باشه.

٢)با توجه به مورد بالا احساس مي كنم تعداد ٤ يا ٥ نفر علاقه مند دليل مناسبي براي ٢ ساعت وقت گذاشتن براي آپلود عكس و فيلم نيست.

اين روزها سرم حسابي شلوغه .سعي مي كنم زود به زود بنويسم.

پ.ن:لطفا برداشت عصباني از اين نوشته نكنيد،چون اين طور نبوده.

پ.ن ٢:در مورد فيلم گفتم كه اگر كسي مشكلي در ديدنش داره بگه،ولي چيزي دريافت نكردم.

پ.ن ٣:چيزي كه من دوست دارم گرفتن فيدبك در مورد پست هايي است كه براش وقت زيادي گذاشتم.اصلا مهم نيست كه چند تا كامنت در مورد پست هاي روزمره ام داشته باشم ولي برام مهمه كه در پست هاي غير شخصي نظر كساني كه ميان مي خونند رو بدونم.مثلا بازديد روزانه ١٢٠ از يه پست غير شخصي و ٤ تا كامنت در يك هفته براي من معني دار تلقي ميشه.