این پست به مناسبت بچه دار شدن چند تا از دوستان هست.

یک بنده خدایی تعریف می کرد که یکی از آشنایانشون تصمیم می گیرن که بچه دار بشن ولی یه مشکلی که باعث میشده خانم نخواد که بچه دار بشه این بوده که فکر گریه های وقت و بی وقت بچه رو در نصفه شب می کرده. همسرشون می گن که اگر بچه شب ها گریه کرد نوبتی  یه شب خانم بیدار بشه یه شب آقا.خلاصه بچه دار می شن و شب اول نوبت خانم بوده و بیدار می شه و بچه رو ساکت می کنه.شب بعد نوبت آقا بوده و خانم می بینه بچه گریه می کنه و أقا بیدار نمی شن.صداشون می کنه می گه مرد بچه مرد از بس گریه کرد.آقا می گن تو چی کار داری من می خوام نوبتم بچم گریه کنه.

نتیجه گیری اخلاقی :در این جور مواقع به هیچ عنوان نمیشه روی کمک آقایون حساب کرد.قول هم فایده ای نداره.