ادامه مطلب

دیشب بعد از کلاسم با یکی از دوستان که اخیرا از خاورمیانه اومده بود قرار داشتیم .چقدر از لبنان مخصوصا بیروت تعریف می کرد.از معماری دانشگاه آمریکایی بیروت و نوشیدنی های خاصی که این رو مشتری خودش کرده. خلاصه جاتون خالی وقتی اومدیم خونه و خوابیدم یه سفر چند ساعته به بیروت  و لبنان داشتم اون هم با تور هلیکوپتر.وقتی بیدار شدم با اینکه ۷ ۸ ساعتی خوابیده بودم مثل همیشه خسته بودم.گفتم وای دوباره صبح شد و من خسته ام.احسان میگه آخه چرا؟می گم اگه تو هم هر شب تا صبح یا مهمون داشته باشی یا مهمونی باشی یا رفته باشی ایران و برگشته باشی یا مثل دیشب رفته باشی  تور لبنان صبح تازه می خوای خستگی راه و همه چیز رو در کنی.تازه این همه راه تا خاورمیانه و جت لگ از همش بدتره.البته خوبیش هم اینه که مفتی مفتی یه تور دور دنیا می رم .

این شده بساط ۲ سال و اندی من.نشده لحظه ای بخوابم و خواب نبینم.نمی دونم اینجا چه مشکلی داره که من شب ها اصلا خواب بدون رویا ندارم.البته اکثر خواب هام خوبه و تفریح و مهمونی و ایرانه ولی نتیجه اش خستگی در طول روزه.

حالا اگه کسی این مشکل رو داره یا راه حلی سراغ داره بگه.شدیدا نیازمند یاری سبزتان هستم.

به همین زودی ترم داره تموم میشه.باز هم همون مساله همیشگی و سرعت گذر زمان در این جا.

هفته گذشته طرح اصلاح بهداشت آمریکا تصویب شد.ظاهرا با تصویبش یه رونق اساسی هم به رشته من داده میشه.حالا این تاثیری به حال من خواهد داشت یا نه رو نمی دونم .

امسال قراره سال ۲۰۱۰ رو با امدن چند تا از دوستان احسان از ایران به این شهر شروع کنیم.این که تعداد دوستانمون در اینجا زیاد میشه خیلی عالیه ولی می تونه نشانه بدی از اوضاع ایران باشه.

هفته گذشته سفری به واشنگتن دی سی داشتیم.مهم ترین  چیزی که نظر من رو جلب کرد شباهت زیادش به تهران وحتی بیشتر به اصفهان بود. پر از میدان و زیر گذر ُ چیزی که من توی شهرهایی که رفتم ندیده بودم.خلاصه هر جا رو می دیدم یاد ایران می افتادم.

۸۸/۸/۸ هم گذشت.اصلا تصور اینکه در این روز ایران نباشم رو نمی کردم.تصویری که از چنین روزی برای خودم داشتم با چیزی که امروز هستم خیلی متفاوت بود.یه جورایی تصویری که در ۸ ۹ سال پیش از خودم و شرایطم  در ۸۸/۸/۸ ساخته بودم خیلی بیشتر از اینها زمان می بره و من در اون سال حساب دو  دو تا چهار تا نکرده بودم و به نظرم این زمان برای خیلی اتفاقات کافی بود.

امروز به ۹۹/۹/۹ فکر می کردم.این که در ۱۱ سال بعد چه سرنوشتی دارم برام خیلی جالبه.امروز هم نمی تونم خودم رو در ۹۹/۹/۹ اینجا تصور کنم.این که در اون روز دوستانی که امروز در نزدیک ما هستند و خاطرات بخش مهمی از زندگیمون با اون ها شکل گرفته کجای این دنیا هستن می تونه خیلی هیجان انگیز باشه.این که آیا می تونم دوباره در ۱۱ سال دیگه دوستای عزیزی که باهاشون قرار ۸۸/۸/۸ را گذاشتیم ببینم برام خیلی مهمه.