به همین زودی ترم داره تموم میشه.باز هم همون مساله همیشگی و سرعت گذر زمان در این جا.

هفته گذشته طرح اصلاح بهداشت آمریکا تصویب شد.ظاهرا با تصویبش یه رونق اساسی هم به رشته من داده میشه.حالا این تاثیری به حال من خواهد داشت یا نه رو نمی دونم .

امسال قراره سال ۲۰۱۰ رو با امدن چند تا از دوستان احسان از ایران به این شهر شروع کنیم.این که تعداد دوستانمون در اینجا زیاد میشه خیلی عالیه ولی می تونه نشانه بدی از اوضاع ایران باشه.

هفته گذشته سفری به واشنگتن دی سی داشتیم.مهم ترین  چیزی که نظر من رو جلب کرد شباهت زیادش به تهران وحتی بیشتر به اصفهان بود. پر از میدان و زیر گذر ُ چیزی که من توی شهرهایی که رفتم ندیده بودم.خلاصه هر جا رو می دیدم یاد ایران می افتادم.

۸۸/۸/۸ هم گذشت.اصلا تصور اینکه در این روز ایران نباشم رو نمی کردم.تصویری که از چنین روزی برای خودم داشتم با چیزی که امروز هستم خیلی متفاوت بود.یه جورایی تصویری که در ۸ ۹ سال پیش از خودم و شرایطم  در ۸۸/۸/۸ ساخته بودم خیلی بیشتر از اینها زمان می بره و من در اون سال حساب دو  دو تا چهار تا نکرده بودم و به نظرم این زمان برای خیلی اتفاقات کافی بود.

امروز به ۹۹/۹/۹ فکر می کردم.این که در ۱۱ سال بعد چه سرنوشتی دارم برام خیلی جالبه.امروز هم نمی تونم خودم رو در ۹۹/۹/۹ اینجا تصور کنم.این که در اون روز دوستانی که امروز در نزدیک ما هستند و خاطرات بخش مهمی از زندگیمون با اون ها شکل گرفته کجای این دنیا هستن می تونه خیلی هیجان انگیز باشه.این که آیا می تونم دوباره در ۱۱ سال دیگه دوستای عزیزی که باهاشون قرار ۸۸/۸/۸ را گذاشتیم ببینم برام خیلی مهمه.

چند روزی هست که روال به حالت قبل برگشته و باز من و احسان تنها شدیم.ولی امروز با قبل از اومدن مامان و بابا یه تفاوت اساسی داره و اون اینه که من روحیه ام خیلی بهتره،انگیزم برای ادامه دادن راهی که توش پا گذاشتیم بیشتره و یه جورایی خوشحالم و منتظر آینده،منتظر ویزا و شروع درس دویاره، منتظر دیدن بقیه عزیزانمون و منتظر خیلی چیزهای دیگه.

هوا هم که داره یاری می کنه تا این خوشحالی فعلا ادامه داشته باشه.با وجود اون سرمای زمستون من این تنوع آب و هوایی رو دوست دارم و الان بیشتر از اومدن بهار و تابستان لذت می برم.من همیشه دوست داشتم با دوچرخه زندگی کنم و الان همین کار رو می کنم.علاقه زیادی به چمن داشتم که اینجا چمن نقش اساسی در طبیعتش ایفا می کنه،همیشه دوست داشتم یه جایی روی یه صخره ای بشینم و فقط به دریا نگاه کنم و خدا رو شکر الان می تونم این کار رو بکنم.

مرحله به مرحله جوونه زدن درخت ها رو دیدم و ثبت کردم و لذت بردم و خدا رو شکر کردم.

دوستان شمالی و جنوبی  ایران قدر دریا و طبیعتشون رو بدونن.اینجا همون چیزهایی هست که توی ایران هم داریم ولی ما ازش دور بودیم.طبیعت و چمن و دریا تو ایران هم هست و من از اینجا لذت می برم چون تو تهران به این اندازه ندیدم.

هی من اومدم.
اول از همه اینکه سال نوی همه مبارک.

دوم اینکه من خیلی هم تنبل نیستم ولی چون فونت فارسی ندارم هر وقت خواستم بنویسم حسش رو از دست دادم.

سوم اینکه این چند وقت حسابی سرم شلوغ بوده از نوع خوبش و خیلی هم اشتیاقی به نوشتن در اینجا نداشتم چون به اندازه کافی در جاهای دیگه می نوشتم.

چهارم اینکه برای اولین بار کل زمان عید رو مسافرت بودم.

پنجم اینکه برای اولین بارچند روزی از همسر عزیز دور بودم و تازه حس دوستانی رو که بالاجبار ماه ها و یا سال ها از هم دور بودند رو درک کردم.

ششم اینکه کلی از سریال ماه عسل خوشم اومد و کل اون رو در 2 روز دیدم.کلاه قرمزی هم خیلی با مزه بود یه جورایی یاد دوران دبستانم افتادم,ولی به نظرم مرد دو هزار چهره خیلی بی مزه بود.

هفتم هم گزارش هواشناسی:اینجا همچنان خنک هست یه چیزی حدود 3, 4 درجه بالای صفر و برای دوچرخه سوار شدن همچنان نیاز به کلاه و شال گردن و دستکش هست.هنوز اثری از شکوفه و چمن سبز نیست.هفته دوم عید  رو در یکی از شهرهای جنوبی بودیم که دما حدود 95 درجه فارنهایت بودجالب اینجاست که در همون زمان میلواکی نیم متر برف اومده  و دما زیر صفر بود.

این هم به گزارش کامل از این مدت.

از ديشب تا حالا بدون وقفه داره برف مياد.ظاهرا بيرون حدود ١٢ اينچ برف اومده،ديروز همه آماده استقبال از اسنو استورم بودند.من كه از ترس سرما  امروز اصلا بيرون نرفتم.فقط اين چند تا عكس مقايسه اي رو داشته باشيد تا من يه كم يخم آب بشه.

زمان به سرعت مي گذره و من همچنان در باورش مشكل دارم يك سال پيش توي همين روزا پدر عزيزم مهمونمون بودن و حالا زمستان اينجا با خاطره بودن پدرم در كنارمون در اولين زمستانمون در اينجا عجين شده.لحظه لحظه اين روزها رو به ياد سال قبل هستم و اميدوارم كه بتونم به زودي دوياره در اينجا ببينمشون.

حس نوشتن ندارم.براي من ماه رمضان و روزه مثل يه قرص آرام بخشه خواب آوره.وقتي هم كه مي خوابم عذاب وجدان نمي گيرم ولي مجبورم ساعت كار و زندگيم رو تغيير بدم كه لااقل از ساعت هاي بدون روزه بتونم بهترين استفاده رو بكنم.اينكه اين ماه تقريبا توي تابستونه براي من كه بد نميشه،چون مي تونم كل شب رو بيدار بمونم و به كارهام برسم و نصف روز رو هم با خوابيدن بگذرونم تا افطار بشه.
شنبه با چند تا از دوستان به بهانه افطار  در منزل ما دور هم هستيم و تقريبا بيشتر روزهاي هفته رو هم به افطاري دانشگاه مي ريم.

يك سال گذشت ،سرنوشت ما رو تا اينجا كشاند.و من هنوز دلتنگم و متعجب ازسرعت گذر زمان.

سكانس ١٠:(مخاطب خاص دارد)
خيلي خيلي خوشحالم ها.

اين مطلب و اين مطلب رو در اين وبلاگ بخونيد.من رو كه خيلي تحت تاثير قرار داد.

آندرو بچه ديگش:

سال گذشته در چنین روزی جلسه دفاع تزم برگزار شد.عجب روزهایی بود.همه چی با هم قاطی شده بود.چقدر خسته و مضطرب بودم.از تموم کردن درس گرفته تا جمع و جور کردن وسایل برای یه سفر طولانی و همچنین دلداری دادن به خودم برای همه اینها به خصوص تغییر بزرگی که در مسیرمون بود.احسان اون روزا می گفت نگران نباش یه روزی می رسه که به این روزت که نگاه می کنی خنده ات می گیره که چرا اینقدر نگران همه چیز بودی.حالا فکر می کنم اون روز رسیده.نمی خندم ولی نگران خیلی چیزهای دیگه هستم که سال دیگه در مورد اونها هم همین طور خواهم نوشت که حتی بدون نگرانی هم این مسیر طی و تبدیل به یه خاطره می شه.

مي خواستم قسمت دوم سفر نامه رو بگذارم ولي خيلي حال و حوصله ندارم.ديشب به بركت مجلس عيش و نوش اين همسايه هاي جهان خوار كه تا صبح صداي غش غش و خنده و موزيك به دردنخور جازشون تا اين ور ميومد تاخود طلوع صبح نخوابيدن و نگذاشتن كه من هم بخوابم.خلاصه الان هم از سردرد دارم مي ميرم.

اول از همه كسي مي دونه فردا يعني ١٤ ارديبهشت چه روزيه؟
دوم اينكه كسي مي دونه كه صاحب عكس هاي زير چه كساني هستن و چه نسبت و شباهتي به هم دارن؟






تا ساعت ٦.٥ بعد از ظهر ١٤ ارديبهشت به وقت ايران مي تونيد در مسابقه شركت كنيد.به كسي كه به هر ٣ سوال جواب صحيح بده جايزه ارزنده اي پست خواهد شد.جايزه اش واقعيه ها.بشتابيد بشتابيد.
پ.ن:تا ١٢ شب به وقت ايران تمديد شد.كسي نبود؟
پ.ن ٢: مناسبت بين المللي نيست.
پ.ن ٣: لگد به بخت خودتون نزنيد،جايزه اش بين الملليه.

جواب مسابقه:
١: ٢ سال پيش در چنين روزي من رسما شدم خانم قطبي.از اونجايي كه علاقه خاصي به آقاي خاتمي دارم و اون رو آدم با اخلاقي(نه سياست مدار) مي دونم ايشون مارو به عقد هم در آوردن.
٢:عكس اول كه خودمم.
٣:ديشب منزل اين دوست هاي آمريكايي يكي اين عكس دوم را آورد و با چه شور و هيجاني اصرار داشت كه اين عكس خيلي به من شباهت داره.اين خانم هم كسي نيست جز مادر اوباما نامزد رياست جمهوري آمريكا.
خلاصه همه دوستان هم نظر ايشون رو تاييد مي كردن.
حالا با اين حساب هر جور شده اين اوباما بايد يه كاره اي بشه كه لااقل ما يه ويزاي مولتيپل ازش بگيريم .
جايزه هم كه مال خودم شد.

امروز خواستم يه يادي از معلم هاي خوب زندگيم بكنم كه چيزهاي زيادي ازشون يادگرفتم.
١)معلم كلاس اولم خانم بنكدار بود.يادش به خير.چه خانم خوبي بود.خاطره اي كه ازش يادمه اين بود كه من هميشه تا زنگ خونه زده مي شد سريع بساط رو جمع مي كردم و مي زدم به چاك،اصلا هم كاري به اين نداشتم كه حرف معلممون تموم شده يا نه.يه بار به خاطر همين جلوي من رو گرفت و نگذاشت كه برم و گفت تا كل راهرو خالي نشده بايد همين جا تو كلاس بموني.(اگه بدونين اون ١٠ دقيقه ١ ربع چقدر براي من تنبيه بزرگي بود).
٢)معلم كلاس دومم خانم طباطبائي بود،خونشون هم نزديك خونمون بود و چند باري توي صف نون بربري ديده بودمش.هميشه من رو يا مسئول ديكته گفتن به بچه ها مي كرد( ولي هيچ وقت خود من رو پاي تخته نمي برد كه ديكته بگه)،يا نماينده كلاس.
٣)معلم كلاس سومم خانم زنديه بود .خيلي براي خوش نويسي اهميت قائل بود.بعد از هر بار ديكته، مي گفت كه خودتون بگرديد و خوش خط ترين لغتي كه نوشتيد دورش خط بكشيد و هميشه به خوش خط ترين فرد هم امتيازات خوبي مي داد كه من هم امتيازات زيادي گرفته بودم.
٤)معلم جغرافي كلاس اول راهنماييم رو خيلي دوست داشتم خانم مهرايي.همچنين خانم عفيف نژاد معلم هنرمون رو.
٥)توي كلاس دوم راهنمايي يه معلم علوم داشتيم به اسم خانم عرب زاده .امتحانات سختي مي گرفت و معمولا صفر گرفتن روال عادي كلاسش بود.من هم چون توي اون مدرسه تازه وارد بودم و خيلي اطلاعي در اين زمينه ها نداشتم يه بار صفر شدم و نشستم كلي گريه كردم بعد اومد بهم گفت اشكال نداره تازه واردي حق داري گريه كني،يه چند تا امتحان ديگه كه بدي ديگه پوستت كلفت ميشه.
٦)سوم راهنمايي يه معلم املا داشتيم به اسم خانم حيدرنياز.خيلي من رو قبول داشت و من هم احترام خاصي براش قائل بودم.توي تاليف كتاب فارسي و پيك نوروزي هم يه دست هايي داشت و املا رو هم خيلي سخت مي گرفت،مثلا آنها رو غلط نيم نمره اي مي گرفت(آن ها)خلاصه يك بار در حين املا من كه اصلا اهل تقلب نبودم خواستم زيرچشمي يه لغت رو از رو دست بغل دستيم ببينم و در خين ارتكاب جرم خانم حيدرنياز متوجه شد انگار كه آب سردي روم ريخته باشن ديگه احساس مي كردم از اون به بعد من رو به چشم يه آدم متقلب نگاه مي كنه و خبر هم نداره كه دفعه اولم بوده و از بس ناشي بودم لو رفتم.
٧)كلاس اول دبيرستان يه معلم ورزش خيلي باحال داشتيم به اسم خانم خوش شانس يادش بخير.
٨)دوره دبيرستان كلا معلم هاي خوبي داشتيم ولي خانم سلطاني دبير فيزيكمون براي من يه چيز ديگه اي بود.
بهترين و آروم ترين و خوش اخلاق ترين و با سواد ترين معلمي كه داشتم.دوران دانشجويي هم توي دانشگاه مي ديدمش.خيلي دلم براش تنگ شده.
٩)خانم حق شناس دبير شيميمون هم خانم باحالي بود چه خاطراتي كه تو اين كلاس نداشتيم.كاري به روزمون آورده بودن كه شاعر هم شده بوديم.حيف كه شعري كه گفتيم اينجا نياوردم.
١٠) در همين جا از ديگر معلم هاي خوب دوران دبيرستانمون خانم صالحي دبير رياضي،خانم حاج قديمي دبير ادبيات،خانم پهلوان دبير زيست ،خانم پابرجا دبير هندسه،خانم نشوي دبير زبان و خانم رسولي معلم ورزش ،
مدير دبستانم خانم طاهري.مدير اول راهنمايي خانم فرقاني،مدير دبيرستانم خانم نظري ،ناظم راهنمايي خانم ايوبي،ناظم دبيرستان خانم ذاكري و خانم بوستاني تشكر مي كنم.
١١)در ضمن از آقاي كاظم و امير اسكندري هم كه من رو به فيزيك و رياضي علاقه مند كردند كمال تشكر رو دارم.
روز معلم رو به تمام اين عزيزان تبريك مي گم.از خيلي هاشون بي خبرم.اميدوارم هر جا هستند سالم و شاد باشند.

آخر ترمه وهمسر عزیز  کلی کار داره به خاطر همین می خواست تا دیروقت توی آفیسش بمونه اینه که من هم اومدم آفیس که تنها نباشم و در عین حال به درس و مشق خودم هم برسم ولی چه رسیدنی.من نمی دونم چرا جایی که همه می تونن توش درس بخونن اصلا حس درسم نمیاد.مثلا کتابخونه.حسرت به دل شدم که یه بار برم کتابخونه و درس بخونم.اگه راهکاری دارید دریغ نفرمایید.

٣ هفته ديگه كلاس و امتحانات تمومه و رسما تابستون ميشه.يعني ٢٧ ارديبهشت.و تا حدوداي هفته اول شهريور اين تعطيلي ادامه داره.اين ٣ ماه جون ميده واسه اين كه پدر مادرمون بيان و ببريم بگردونيمشون اما امان از دست اين ويزا گرفتن.بايد ٦ ماه قبل اقدام كنن كه به تابستون برسن تازه اگر بتونن ويزا بگيرن.الان هم كه اوضاع سفارت خانه هايي كه ايراني ها بيشتر مي رفتن يه جورايي قاراشميشه.اينه كه ما امسال رو ناچارا بي خيال شديم اميد است كه تا سال بعد خبر اومدنشون رو همين جا بنويسم.
امروز زمستوني داشتيم كه نگو.استادمون سر كلاس عذر خواهي مي كرد مي گفت:"واقعا ببخسيد،شرمنده كه هواي اينجا اين قدر گنده.شرمنده كه هر روز صبح كه مي خواين بياين دانشگاه مجبوريد اول دماي هوا رو چك كنيد بعد هم چتر و باروني و كلاه و شال گردن بياريد و يه ساك دستي كه وقتي گرم شد و بارون قطع شد اين هارو توش بگذاريد.واقعا شرمنده كه دماي هوامون از صبح تا عصر ٤٠ درجه فارنهايت تغيير مي كنه, راستي بچه ها دقت كرديد درخت ها دارن شكوفه مي زنن ،فكر كنم ديگه اوايل ماه جون هوا ديگه خوب ميشه".اين رو كه گفت ديگه همه از خنده مرده بودن،آخه با يه حالت شعف و ذوقي مي گفت كه آدم  هم دلش مي سوخت(به حال خودمون و اون بنده خدا)و هم خنده دار بود.ماه جون يعني لا اقل يك ماه ديگه.ما كه به همون ٧ ٨ درجه بالاي صفر هم راضي هستيم ولي اميدوارم مثل امروز ديگه صفر نشه.
پ،ن: ببخشيد كه اين وبلاگ تازگي ها شده اداره هوا شناسي.آخه خيليه كه بيش از يك ماه از عيد بگذره و از شكوفه و هواي بهاري خبري نباشه.از اون جايي كه من علاقه خاصي به دوچرخه سواري دارم و اين هوا يه جورايي داره حالم رو مي گيره دوست دارم اينجا بنويسم كه سال بعد زيادي منتظر بهار نباشم .

برف برف برف.آخه با اين همه سرما و برف چه طور ميشه موج مثبت فرستاد؟؟؟
نيازمند انرژي هاي مثبتتان هستيم.عكس شكوفه و گل هم مي پذيريم.

ميلاد پيامبر اكرم رو تبريك مي گم،اينجا كه اومديم نسبت به بعضي چيزهاي مذهبي تعصب بيشتري پيدا كردم.مثلا يكيش همين اهميت دادن به مراسم هاي مذهبيمون هست.اين مسيحي ها رو مي بينم كه براي كوچك ترين مناسبتشون كلي اهميت قائلند طبيعي مي دونم كه تو كشور ما هم براي ١٧ ربيع و مبعث و نيمه شعبان و عيد غدير و عيد فطر و محرم و...ارزش هايي قائل باشن.فقط كاش اين اهميت دادن ها در كشور ما در جهت استفاده ابزاري نبود.در هر صورت من و احسان با بيشتر اين مناسبت ها خاطرات شيرين و سرنوشت سازي داشتيم كه اهميت موضوع رو برامون دو چندان مي كنه.
پ.ن:جاي ما رو هم توي عروسي خالي كنيد.

امروز همان طور كه قبلا گفتم طبق معمول بيشتر جمعه ها رفتيم خونه تام و گلندا .سفره هفت سين رو هم برديم و يكي از بچه ها هم يه پرزنتيشن در مورد نوروز اجرا كرد و توضيحاتي در مورد قدمت تاريخ ايران،تخت جمشيد، مراسم مربوط به سال نو (خانه تكاني ،٤ شنبه سوري، سفره هفت سين ،تحويل سال، ١٣ به در)در ايران و برخي كشور هاي ديگه توضيح داد.من هم دو تا كتاب از مناظر ايران بردم كه تا تنور داغه يه چيزهايي رو بچسبونيم مثلا اينكه يه تصوير درست از ايران داشته باشن و فكر نكنن كه طبيعت ايران منحصر به صحراهاي سوزانه.چقدر هم كل اين مراسم خوب و موثر بود.يكي ديگه از دوستان ايراني هم كه پيانيست ماهري هست چند قطعه موزيك زد و براي اين دوست هاي آمريكايي فال حافظ هم گرفتيم.در آخر هم با آجيل هاي مشكل گشاي چهارشنبه سوري كه براشون پرزنت كرده بوديم از خودشون پذيرايي كردن.

ديشب به مناسبت تحويل سال ١٣٨٧، دوستان ايراني منزل ما بودند.جاي خانواده هامون و دوستاي ايرانمون خيلي خالي بود.٣ تا متاهل بوديم و ٤ نفر هم مجرد بودند كه ايشالا به زودي يكي ديگه هم به جمع متاهلين خواهد پيوست.احسان در مورد جزئيات برنامه ديشبمون توضيحات خوبي داده.جمع خوبي بود ،درسته كه دوريم ولي لااقل ٤ تا دوست درست و حسابي اينجا داريم كه دلمون بهشون خوش باشه.
اين هم چند تا عكس از ٧ سين ما:

١)ديروز بعد از ناهار با احسان تصميم گرفتيم كه به mayfair mall بريم.تا اونجا حدود ١ ساعت با اتوبوس راه هست.ما ساعت ٤ حركت كرديم،وسط هاي راه كه بوديم يادمون اومد كه امروز يك شنبه است و معمولا همه جا ساعت ٥ تعطيله.خلاصه كلي حالمون گرفته شد و گفتيم اشكال نداره مي ريم اگه بسته بود بر مي گرديم.يه ذره ديگه كه رفتيم چشمم به بالاي صفحه مانيتور افتاد و ديدم كه ساعت ٥.٣٠ هست.تازه اون موقع يادمون اومد كه مثلا قرار بود ساعتمون رو از ديشب يه ساعت بكشيم جلو.خلاصه ديگه مطمئن شديم كه برسيم همه جا تعطيله اما خوشبختانه تا ٧ باز بودن و تونستيم يه چرخي بزنيم.

٢)دلم مي خواست اين روزا ايران بودم.دلم براي ترافيك هاي شب عيد يه ذره شده.يادش به خير هر سال نزديك هاي عيد كه مي شد با برادرهاي عزيزم مي رفتيم دنبال وسايل سفره هفت سين.معمولا سبزه رو هم آماده مي خريديم.اما امسال همه چيز كار دست خودمه.از سبزه گرفته تا شيريني.اينجا از حال و هواي شب عيدش فقط تعطيليش(اسپرينگ برك) هست و سفره هفت سين خودمون و البته پيك نوروزي.نمي دونم اينجا كسي عيد ديدني مي ره يا نه.ولي برنامه ٤ شنبه سوري و ١٣ به در به راهه.

چند روز پيش يه ميل از يه دوست دريافت كردم كه متنش رو در زير ميارم:

دكتر علي شريعتي انسان ها رو به ٤ دسته تقسيم كرده است:
١-آناني كه وقتي هستند هستند و وقتي نيستند هم نيستند.
٢-آناني كه وقتي هستند نيستند و وقتي نيستند هم نيستند.
٣-آناني كه وقتي هستند هستند و وقتي نيستند هستند.
٤-آناني كه وقتي هستند نيستند و وقتي نيستند هستند.

خيلي دوست دارم بدونم كه من در كدوم يك از اين گروه ها هستم.از كليه كساني كه اين مطلب رو مي خونن و من رو هم مي شناسن تقاضا دارم كه نظرشون رو بنويسند.توضيح هر كدوم رو بعد از اينكه نظر داديد مي نويسم.
  

١)جمعه با احسان و بچه هاي دپارتمان رفتيم اسنو تيوبينگ (همون ليز بازي خودمون).ياد سال پيش دانشگاهي افتادم كه با استاد زمين شناسي مدرسه رفتيم از سد لتيان ديدن كنيم در راه برگشت از آبعلي رد مي شديم و كلي با بچه ها روي مخ معلممون كار كرديم كه بخشي از اردو همين بازديد از پيست اسكي آبعلي باشه و كارمون نتيجه دادو بقيه كلاس هاي اون روز رو هم كنسل كرديم و به پيست آبعلي رفتيم و كلي سورتمه سواري كرديم.خدا رو شكر اتفاقي براي كسي نيفتاد چون مدرسه خيلي نگران رضايت نامه هاي نداشتمون براي اسكي بود و مي گفت اگر اتفاقي بيفته جواب پدر مادرهاتون رو كي مي خواد بده.وقتي برگشتيم مدرسه كلي دل بچه هاي رياضي رو سوزونديم كه دلتون بسوزه ما رفتيم اسكي و خلاصه صداي اون هارو هم در آورديم وقرار شد هفته بعدشم دوباره بريم.يادش به خير چه قدر خوش گذشت.اما دفعه دوم يكي از بچه هاي رياضي افتاد و عينكش شكست و صورتشم يه مقدار زخمي شد و خدا رو شكر مشكل جدي اي نبود .چند تا عكس مي خواستم بذارم كه آپلود نشد.انشاالله بعدا مي ذارمشون.

٢)ديروز باز هم با دپارتمان ما رفتيم بيرون اين بار ،نمايشگاه دائمي پوشاك بهاره(outlet).معمولا در اخر هر فصل تخفيف هاي خيلي خوبي مي خوره.ما هم به نيت زمستان سال بعد رفتيم و چند تا چيزي كه نياز داشتيم رو تهيه كرديم.مثلا يه كيفي كه قيمت واقعيش ١٥٠ دلار بود با ٢٠ دلار مي شد خريد و يا پليوري كه قيمت واقعيش ١٠٠ دلار بود ٥ دلار بله درست ديديد پنج دلار قيمت خورده بود.اينجا همون طور كه قبلا هم گفتم قيمت واقعيشون ساختگي نيست.من خودم در خيلي از موارد چند بار قبل و بعد از تخفيف چك كردم و ديديم كه مثل ايران خودمون خالي بندي نيست و واقعا تخفيف اساسي خورده.اينجا براي آدمي مثل من كه تو ايران اصل اهل چونه زدن براي پايين آوردن قيمت نبودم خيلي خوبه.خودشون مثل بچه آدم قيمت ها رو مي شكنن و ما هم ازش استفاده مي كنيم.لذت خريد بعد از اين تخفيف ها وصف نا كردنيه ،اون هم براي من كه يه اصالت اصفهاني هم دارم واز زرنگي كردن خوشم مياد.مي تونم با يه ذره برنامه ريزي اجناس مورد نياز رو با ١٥ تا ٢٥ درصد قيمت اوليه تهيه كنم و از اين زرنگي كلي خوشحال باشم.البته خود امريكايي ها هر چيزي رو به فصل خودش مي گيرند و خيلي تو كار تخفيف نيستن.خارجي هاي ديگه هم به اندازه ما ايراني ها حواسشون جمع نيست.حالا ما تازه ظاهرا هنوز كاركشته نشديم.دوستاني كه سابقه بيشتري دارن خريد هاي بهتري هم مي كنن.

امروز تولدمون به خوبی و خوشی برگزار شد.این هم چند تا عکس

 

کیک تولدی که درست کردم.(با تشکر از نوشین عزیز که راهنمایی خوبی به من کرد)

دسته گلی که ناتی عزیز برامون فرستاد:

(این هم خود جشن تولد)

 

آب و هوای اینجا جالبه.دوستان می گن اینجا این قابلیت رو داره که کافیه از هوا خوشت نیاد یه ساعت بعد همون میشه که می خوای.البته به این خوبی که می گن نیست.ولی خوبیش اینه که وسط اون سرمای وحشتناک یه انتراکت میده که می تونی یه صبح تا عصر اگه کار و درس نداشته باشی از خونه بیرون بری و به کارهای عقب افتادت برسی. دیروز صبح تا عصر دما حدود ۷ درجه بالای صفر بود وامروز درست در حال حاضر ۳۰ درجه زیر صفره. ماه پیش هم همین اتفاق افتاد و من گول هوای خوب صبح رو خوردم ولباس کم پوشیدم و تغییر دمای عصر اون روز باعث شد که یه سرمای حسابی بخورم و در طول سفری که رفته بودیم همش مریض باشم.علت تغییر ناگهانی هوا بادهایی هست که میاد و چون شهر ما در کنار دریاچه میشیگانه و کوهی هم نداریم ،سوز و سرمای کانادا روی اینجا اثر بسیار زیادی مي گذاره به اصطلاح اینجا به یك باد بنده.

 

اين هم تصوير پنجره يخ زده خانه:

چند وقت پیش توی خونه تام داشتم با یه دوست ایرانی صحبت می کردم که یه چینی پرید وسط حرفمون که ااااا شما از یه کشورید و ما هم گفتیم بله .بعد این آقا گفتش که به زبان شما Hello چي ميشه ؟ گفتم ميشه سلام .گفت شما به professor چي ميگيد؟گفتيم استاد .بعد گفت مثلا ميگيد :استاد،سلام؟(البته لهجه چيني هم خودتون بهش اضافه كنيد)گفتيم رسمي ترش اينه كه بگي سلام استاد.بعد يهو دو زاري من افتاد كه اين آقا براي استاد ايراني دانشكدشون كه خيلي هم خرش ميره مي خواد پاچه خاري بفرمايد.قضيه رو به اين دوستم گفتم و خلاصه تصميم بر اين شد كه درست حسابي يادش بديم چي بگه.در مورد احوال پرسي كردن هم سوال كرد دوستم گفت بگو :خوبي ؟من گفتم نه بده بگو حالتون خوبه ؟اين چيني بيچاره هم گيج شد و ترجيح داد همون خوبي را به كار ببره.حالا تلفظش ديگه آخره خنده بود.در همين گير و دار يكي ديگه از بچه هاي ايراني اومد و فهميد كه موضوع از چه قراره گفت براي اينكه استادت متوجه بشه كه فارسي رو خوب ياد گرفتي آخر همه اين احوال پرسي ها بگو : كيفت كوكه؟اين چيني بيچاره هم كلي خوشحال شدو ما هم به صورت فينگليش براش نوشتيم تا بتونه درست تلفظ كنه و اون هم هي تمرين مي كرد با همون لهجه چيني : سلام استاد خوبي ؟كيفت كوكه؟غافل از اينكه با گفتن اين حرف احتمالا پاچه خواري كه اثر نداره هيچ پذيرشش هم ...از اون ماجرا ٣ هفته اي مي گذره .فكر كنم الان طرف بايد چين باشه.

پ.ن: دیشب این بنده خدا رویت شد ولی اصلا به روی خودش هم نیاورد که یه روزی بهش فارسی یاد دادیم.دریغ از یه تشکر خشک و خالی.

تا حالا شنیدید که آدم از شدت سرما خسته بشه؟ من شنیده بودم ولی درک نکرده بودم.امروز خیر سرمون با احسان تصمیم گرفتیم یه ویندو شاپینگ بریم آخه از صبح نتونستیم به تفاهم برسیم که برای ناهار !!!خونه مامان من بریم یا خونه مامان احسانُ اینه که همون ویندو شاپینگ رو ترجیح دادیم.دمای هوا هم -۲۲ درجه سانتیگراد بود.خلاصه بعد از اینکه به مال رسیدیم اصلا حس و حال ویندو شاپینگ هم نداشتیم.اینقدر هوا سرد بود که تمام عضلات بدنمون خسته شده بود.خلاصه یه نیم ساعت چرخ زدیم و برگشتیم .اما چه برگشتنی .من که تا آخر آخر زمستون ترجیح می دم تو خونه بشینم و خیلی چیزا رو تحمل کنم تا اینکه یه ربع منتظر این اتوبوس های لعنتی باشم و خدای نکرده زبونم لال از سرما یخ بزنم.الان هم اینقدر خسته ام که انگار از صبح تا حالا داشتم کوه می کندم.

امروز یه اتفاق با مزه افتاد.مشغول صحبت کردن با یه خانم آمریکایی بودم داشتم با اطمینان تمام از آینده نزدیک صحبت می کردم که مثلا یه ماه دیگه من در فلان مرحله هستم.خانم آمریکایی با دقت تمام به حرف من گوش کرد و با یه نگاهی گفت :ان شاء الله .من و احسان از تعجب داشتیم شاخ در می آوردیم و تا چند ثانیه بدون هیچ حرفی به هم نگاه می کردیم و خانم آمریکایی هم می خندید.تا جایی که من زبان بلدم لغتی معادل همین ان شاءالله ما وجود نداره و خانم آمریکایی هم از همین اصطلاح عربی رایج بین ما استفاده کرد.

۱)بلاخره امتحانات من هم تموم شد و منتظرم ببینم که خدا در این مرحله برام چی در نظر گرفته.قابل توجه دوستانی که در ایران از شرایط بد برخی امتحانات زبان صحبت می کنند اینجا هم دست کمی از ایران نداره listening رو با یه ضبط درب و داغون پخش می کردند و در اندازه گرفتن وقت امتحان هم اصلا دقت نمی کردن و یه ۵ دقیقه ای از وقت مارو خوردن یه آب هم روش.

۲)من همیشه فکر می کردم که خواب انگلیسی دیدن برای یه فردی که زبان مادریش انگلیش نبوده امکان نداره و خیلی هم مسخره است ولی جاتون خالی یکی دو هفته پیش خودم چند شب پشت سرهم خواب انگلیش دیدم .خدمتتون عرض کنم که چیز عجیب و غریبی نیست .یه نوع خواب ناشی از افکار روزانه آدم هاست که خوب طبیعبه که کسی که در طول روز تمام فکر و ذکرش زبان انگلیش باشه میتونه توی خواب هم همون اتفاقات روز مره رو ببینه .البته این رو هم بگم که توی خواب در قدرت speaking هیچ تفاوتی با واقعیت وجود نداره و این ضرب المثل که می گن: تو خواب ببینی ُ اینجا وجود خارجی نداره .در هر صورت درست مثل واقعیت این صحبت کردن و شنیدن این زبان بیگانه آنقدر از من انرژی گرفت که جا داشت تا بعد از ظهر هم بخوابم.و یه اعتراف اینکه توی این شش ماه به اندازه این چند شب خواب ُ حرف نزده بودم.

۳)اینجا برای گرفتن گواهینامه رانندگی مثل ایران امتحان آیین نامه باید داده بشه و جزوه اش هم ۶۲ صفحه ای هست و ریز به ریزش هم انگلیش نوشته که به نظر من اصلا ارزش خوندن و وقت گذاشتن را نداره.بعد از امتحان آیین نامه و پاس شدنش یه گواهینامه موقت صادر میشه که بهش پرمیت رانندگی می گن و باهاش میشه در کنار کسی که گواهینامه اصلی رو گرفته رانندگی کرد.برای امتحان شهر هم فرد ماشین رو خودش باید بیاره و ادعاشون هم اینه که ماشینی که راه دستتون هست بیارید و باهاش امتحان بدید . تا محل برگزاری این امتحانات حدود ۱.۵ ساعت با اتوبوس از خانه ما راه هست و و این باعث شده بود که تا امروز فکر گرفتن گواهینامه نباشیم.اما بلاخره رفتیم و امتحان دادیم قسمت اول بخش علائم رانندگی بود که ۱۵ سوال داشت و همه را درست زدم و قسمت دوم هم ۵۰ سوال در رابطه با قوانین و مسائل مربوط به حق تقدم بود که ۴۰ تا رو درست زدم.و در نهایت پرمیت رانندگی گرفتم .

۴) اینجا هوا فعلا خوب شده و برای این ترم هم فعلا ۳ تا ایرانی اومده.

 

اي جدايي تو بهترين بهانه گريستن!
بي تو من به اوج حسرتي نگفتني رسيده ام.

خبر سرما و برف شدید در تهران رو شنیدیم.تازه هنوز مونده که سرمای این چند روز که می گن بی سابقه است به سرمای چند روز آخر پاییز اینجا برسه.ما توی این مدت چند شب دمای حدود ۲۴ درجه زیر صفر داشتیم و بقیه شب ها حدود ۱۴ ۱۵ درجه زیر صفر بوده ولی خدا رو شکر ۲ روزه که به شدت هوا گرم شده و به ۱۵ درجه بالای صفر رسیده که همه برف هارو هم آب کرده.اینجا با وجود این سرما که مدتش هم طولانیه و اوجش بهمن ماهه زندگی مردم تعطیل نمی شه بلکه با تدابیری که از قبل فکرش رو کردن شرایط رو عادی جلوه می دن و زندگی در جریانه.امیدوارم این بحران در تهران و ایران به زودی حل بشه.

الان که دارم این مطالب رو می نویسم تلویزیون داره اخطار یک گردباد وحشیانه میده .خدا به خیر بگذرونه هوای اینجا جنبه تعریف کردن هم نداره.

اگه يادتون باشه يه پستی شب یلدا گذاشتم و در مورد دوستم يلدا مطلبي نوشتم . يه هفته از اون نوشته نگذشته بود كه دوست عزيز قديمي خودم يلدا رو به طور كاملا اتفاقي پيدا كردم.اين كه مي گن دل به دل راه داره يه چيزي مي دونن كه مي گن .من از يلدا نوشتم و اون خودش با من تماس گرفت.ياد دوران كودكي و دبستان به خير چه روزهايي داشتيم.